درمان بیماری های پریودنتال و کنترل دیابت

درمان بیماری های پریودنتال و کنترل دیابت

Presented by : Melika Farshad

 

برخی از شرایط سیستماتیک بدن بر بیماری‌های لثه و همچنین بالعکس برخی بیماری‌های لثه بر شرایط سیستماتیک بدن اثر سوء می‌گذارد. پریودنتایتیس بیماری التهابی بافت لثه می باشد کنترل ضعیف دیابت یک عامل خطر بسیار جدی برای بیماری پریودنتایتیس است و از سوی دیگر ژنژیوایتیس و پریودنتایتیس گاهی اولین علائم بیماری دیابت محسوب می شوند. اگر چه پریودنتایتیس یکی از عوارض شناخته شده ی دیابت است اما افراد دیابتی که بیماریشان را بخوبی کنترل می کنند و بهداشت دهان و دندانشان را بخوبی رعایت می کنند در معرض افزایش خطر ابتلأ به پریودنتایتیس نیستند. اگر چه استعداد ابتلأ به پریودنتایتیس چنانچه کنترل ضعیفی بر بیماری دیابت خود داشته باشند، بطور مشخص افزایش می یابد، در حالیکه پریودنتایتیس یکی از عوارض شناخته شدۀ کنترل ضعیف بیماری دیابت محسوب می شود، خود نیز سبب ایجاد اختلالات متابولیکی در کنترل دیابت می گردد. این فرآیند بر اثر آزاد شدن یک واسطۀ سیستمیک (ستیوکین های التهابی نظیر TNF-α) از لثه های مبتلا به پریودنتایتیس و در معرض قرار گرفتن ارگانیسم های گرم منفی انجام می شود.(۱)

شواهد اخیر اپیدمیولوژیک نشان می دهد که شیوع دیابت در بیمارانی که به پریودنتایتیس مبتلا هستند، ۲ برابر افرادی است که به پریودنتایتیس مبتلا نیستند. مطالعات بالینی و حیوانی نشان داده است که فاکتورهایIL-1b, TNF-a, IL-6, OPG  و RANKL در periodontitis بیماران دیابتی نقش دارند بالا بودن قند خون ارتباط مستقیمی با افزایش گونه های فعال اکسیژن(reactive oxygen species) دارد که در پاتوزنز التهاب نقش اساسی دارند. (,۴۲)

گلیکوزیله شدن محصولات نهایی و رسوب بروی بافتها در نتیجۀ افزایش قند خون می تواند فنوتیپ ماکروفاژها و سایر سلولها را از طریق گیرنده های اختصاصی سطح سلول تغییر دهد. ماکروفاژها سلولهای کلیدی در ایجاد بیماریهای پریودنتایتیس هستند زیرا آنها با تولید طیف وسیعی از سیتوکین ها سبب ایجاد بیماری  پریودنتایتیس می شوند. بنظرمیرسد گلیکوزیله شدن بیش از حد محصولات نهایی سبب تغییر ماکروفاژها به سلولهایی با فنوتیپ مخرب، تولید ستیوکین های پیش التهابی به شکل غیر قابل کنترلی می شوند.همچنین مطالعات متعددی نشان داده است که درمان بیماری های لثه می تواند علائم و مارکر های بیوشیمائی دیابت را تغییر دهد. کاهش قابل توجه در سطح پروتیین HbA1c  از جمله نتایج با ارزش این تحقیقات است که گاها به کاهش حدود _۰٫۴۰%  در این مارکر اختصاصی بوده است.(۵-۳)

۱- Antonio Bascones-Martinez, Paula Matesanz-Perez, Marta Escribano-Bermejo, Miguel-Ángel González- Moles, Jaime Bascones-Ilundain, Jukka-H Meurman. Periodontal disease and diabetes-Review of the literature.  Med Oral Patol Oral Cir Bucal. 2011 Sep 1;16 (6):e722-9.

2- John J. Taylor, Philip M. Preshaw and Evanthia Lalla. A review of the evidence for pathogenic mechanisms that may link periodontitis and diabetes. J Clin Periodontol 2013; 40 (Suppl. 14): S113–S134.

3- Steven Engebretson and Thomas Kocher. Evidence that periodontal treatment improves diabetes outcomes: a systematic review and meta-analysis. J Clin Periodontol 2013; 40 (Suppl. 14): S153–S163.

4) S J. Janket, A  Wightman, A E  Baird, T E  Van Dyke, J A. Jones. Does Periodontal Treatment Improve Glycemic Control in Diabetic Patients? A Meta-analysis of Intervention Studies. J Dent Res. 2011 December; 84(12): 1154–۱۱۵۹٫

۵) Wijnand J. Teeuw, Victor E.A. Gerdes, Bruno G. Loos. Effect of Periodontal Treatment on Glycemic Control of Diabetic Patients. A systematic review and meta-analysis. Diabetes Care, 33( 2) 2010, 421-427.

 

Presented by : Melika Farshad